Dlaczego postanowiłam pisać felietony

Nie ukrywam, że inspiracją dla mnie były felietony Reginy Brett Bóg nigdy nie mruga.

W jednym z nich wyczytałam zdanie, które mnie uderzyło i nie pozwoliło  przejść obojętnie, zapomnieć. Brzmi tak: naszym obowiązkiem, tj. kobiet, które zachorowały na raka piersi i pomyślnie przeszły kurację, ma być chęć niesienia ulgi i pocieszenia. Naszym obowiązkiem,  jest wspieranie innych w ich chorobie i lękach. Niesienie pocieszenia i pogody ducha, które  należy rozdawać na prawo i lewo.

Jakiś czas temu na raka piersi zachorowała córka mojego znajomego. Małgosia zachorowała mając 32 lata, wychowywała 9-letnią córeczkę. Zmarła, a ja nigdy do niej nie zadzwoniłam, choć nosiłam się z takim zamiarem.

Dziś, kiedy jestem w trakcie rekonwalescencji, wiem ile znaczą telefony od znajomych, przyjaciół, krewnych. Znaczą też telefony od tych,  za którymi na co dzień nie przepadałam. Każdy człowiek z ciepłym i dobrym słowem staje się  aniołem. Czasem zdarzają się dni, kiedy szczególnie potrzeba dobrych słów. I wiecie jak to jest –  wyrwane z kontekstu słowa, przypadkiem podsłyszane  w pociągu, kolejce, w tramwaju, albo od osoby która nie wie o chorobie, a powie coś takiego, od czego serce rośnie. Ja nazywam to „ dobrą myślą Piotrusia Pana”. Myśl, która uskrzydla i dodaje wiary w wyleczenie.

Moje felietony to oprócz poczucia obowiązku to także chęć pewnej rehabilitacji własnej osoby, wobec  milczenia, kiedy chorowała Małgosia. Nie powinnam mieć do siebie pretensji, nie była moją koleżanką, nie musiałam do niej dzwonić, ale wiem, że żal do samej siebie będzie mi towarzyszył do końca życia. Bo dobre słowo ma moc uzdrawiającą. Czyjeś zainteresowanie i sympatia jest niezbędne jak cytostatyki i uśmiech lekarza. To drugie ważne lekarstwo, o którym niewiele się mówi.

Lubię pisać i w tych dniach, kiedy pojawia się wena siadam i piszę, to co narasta. Doświadczenie choroby nie jest wstydliwe. Jest trochę intymne, ale można  przełamać opory jeśli się chce przekazać coś ważnego, co innym może pomóc.

Ja zwracam się do wszystkich tych, którzy doświadczają strasznej choroby, przysłowiowego gromu z jasnego nieba.  Do ich bliskich, dzieci, mężów, żon, rodzin, przyjaciół. Do tych, którzy myślą rak – to straszne, dobrze, że u mnie wszystko dobrze. Do tych, którzy właśnie otrzymali diagnozę.

Bo rak to podstępna choroba. Straszna tak samo jak udar, jak choroby serca, jak stwardnienie rozsiane czy RZS. Trudno mi wymienić wszystkie.

Ja w każdym razie całe życie byłam  zdrowa. Rak mnie nie dotyczył. Inni chorują na raka, nie ja. Aż do grudnia 2017.