Rak rakiem a żyć trzeba

Kończy się październik a wraz z nim miesiąc walki z rakiem piersi. Przez ten czas oprócz wywiadu – rozmowy w Głosie Wielkopolskim starałam się wesprzeć swoimi dziesięcioma felietonami tych, którzy z rakiem mają do czynienia. A także tych, którzy zmagają się z innymi potwornymi doświadczeniami i otucha jest im potrzebna jak woda.

Nie zmienię się oczywiście w żadną Matkę Teresę,  charakter nie ten i kierunek życia nie ten.  Ale mój sposób myślenia chciałam Wam ofiarować, bo lekko i łatwo przeszłam leczenie, operację i cały ten trudny okres łysej głowy, chemicznego zapachu i niezbyt dobrych rokowań ( jeśli chodzi o mój typ nowotworu).

Nie jestem w stanie wymienić wszystkich osób, wspierających mnie podczas walki z chorobą. Przyjaciele i Rodzina to fundament wzmacniający mnie każdego dnia.

Różaniec – dla niewierzących może to być sposób medytacji  i droga do wyrównania oddechu i uspokojenia skołotanych myśli, dla wierzących – nie muszę zapewniać o jego właściwościach leczniczych. Biblia na chybił trafił i Księga Psalmów – moim zdaniem lektury obowiązkowe. Kiedy lęki były najsilniejsze, wymyśliłam, że trzeba wziąć Biblię i otwierać ją gdzie bądź. Na każdej stronie znajdowałam słowa otuchy i nadziei.

Bardzo ważną lekturą były i są książki Reginy Brett – „Bóg nigdy nie mruga” i „Jesteś cudem” dodawały i dodają  mi radości i wiary, że wszystko skończy się dobrze. Kiedy przeczytałam zdanie, że rak to najlepsze co mi się w życiu zdarzyło, bo dzięki niemu stałam się dobrym człowiekiem  - byłam wstrząśnięta i zachwycona. Raka można przerobić w sukces pod warunkiem, że się nie umiera. 

 Podsumowując: wsparcie bliskich, modlitwa, lektura - to zestaw startowy każdego, kto otrzymał diagnozę.  

Na Garbarach, przekraczałam zonę, przekraczałam  granicę, za którą otwierała się zupełnie inna rzeczywistość.   Kiedy mijałam kobiety w chustkach  albo kobiety o zbyt lśniących, sztywnych włosach,  kiedy docierały do mnie strzępki rozmów obcych ludzi - ..chłoniak… leży nieprzytomna …… niestety przerzut…. . wtedy wiedziałam, co w życiu liczy się najbardziej.

Oprócz uśmiechniętych lekarzy, pielęgniarek, przemiłych pań w sekretariacie odwiedzałyśmy Pomarańczarnię  - wspólnie z Romką i Blanką. To mały zakątek, zimowy ogród, fontanny i przestrzeń. Żarty, wygłupy i lekkie rozmowy pomagały nam w każdym pobycie – kiedy wlewano w nas „domestos” i trzeba było to przetrwać.

Opracowałam zestaw tez, haseł pomocnych w te dni, kiedy przychodzi przeświadczenie, że Twoje wyniki to nie rutyna i bagatela, ale informacja o tym, czy na nowo poklejone życie trzeba będzie rozłupywać  po raz kolejny.

1       Rak nie wyrok. Nie bój się raka.

2    Żyj tak, jakby go nie było. Ignoruj go.

3    Uczestnicz w sztafecie – zadania są konieczne.

4    Pozwól innym rozdawać karty, ale pozostań w grze.

5    Wszystko dzieje się po coś.

6    Rak rakiem a żyć trzeba – to moje ulubione i czasem mnie rozśmiesza.

Nie znikam zupełnie. Czas zaskorupić się w sobie, czytać książki i napisać nowy cykl felietonów. Dziękuję za to, że tak licznie odwiedzacie mojepoletkooraku. Dziękuję, że czytacie moje około rakowe opowieści. Będę wdzięczna za wszystkie sugestie, pomysły i tematy, które mi podeślecie.  Jestem.