Serce Siłaczki

Coś jakby historia jednej dziewczynki. Opowieść o losie i jego wyrokach. Dlaczego ja? To nie tytuł durnego programu urągającego inteligencji młodzieży, ale pytanie, które stawia osoba doświadczająca nieszczęść.

Mit o Atlasie pokazuje nam niezbyt bystrego osiłka, dźwigającego na swych barkach cały świat. Tymczasem w historii pojedynczych żyć warto dostrzec, że dźwiganie świata to codzienność, niestety.

Znam historię pewnej Siłaczki, córki pewnej beztroskiej matki, matki uśmierzającej w kieliszku ból istnienia i nieudanych wyborów. Komunalne brzydkie mieszkanie, meble z demobilu, grzyb, zaciekające ściany. Wtedy tego nie dostrzegałam. Lubiłam atmosferę jej domu – mama dużo się śmiała, rozmawiała z nami jak koleżanka, paliła papierosy w kuchni. Piękna kobieta. Siłaczka miała z pozoru wesoły dom. Bardzo zdolna, z polskiego zwłaszcza, czego jej zazdrościłam, zawsze miała piątkę. Z matematyki – na specjalnych prawach – nauczycielka rozmawiała z nią dwa poziomy wyżej niż ze mną. (ja ledwo wyrabiałam dostateczny).

Nigdy nie mówiła o pijaństwie matki. Nigdy nie mówiła, że dzięki babci rzadziej bywali głodni. Kiedyś jej brat przechodził przez pasy- stała wówczas w kolejce do budki z wyrobami mięsnymi – ale kierowca nie wyhamował. Brat resztę życia, jak roślina, przeżył w ośrodku prowadzonym przez siostry zakonne.

Kiedy ja po maturze opuściłam na zawsze swój dom – Siłaczka musiała zostać z rodzeństwem. Kiedy ja przeżywałam każdy egzamin, Siłaczka dała się zwieść kilkoma obietnicami i odrobiną ciepła. Kiedy on odszedł, bo sprzeciw jego rodziny był zbyt ostry, Siłaczka urodziła piękną i zdolną córkę. Wychowywała własne dzieci, własne rodzeństwo i przyrodnie rodzeństwo. Mama Siłaczki nadal była beztroska.

Opowiada mi: „Tylko dlaczego zafundowałam Jej też dzieciństwo bez ojca, biedę, chwilami wręcz wyobcowanie- wszystko to, czego tak bardzo nie chciałam? W takich chwilach - których sama sobie nie umiem wybaczyć - serca nie da się wyłączyć. Ja nie umiałam - nie umiałam złapać miarowego rytmu oddychania, spania i relaksu. Codzienność - bycie mamą, siostrą, zastępczą mamą, stały się obowiązkiem, karą za popełniony błąd - bez dyspensy. Już nie było dla mnie miejsca na mnie. Było skupienie, walka, ciężka praca fizyczna i psychiczna; a w tyle głowy ciągły żal do świata, że mi się nie udało i pytanie - dlaczego?”

Kiedy wreszcie się pojawił mężczyzna – ten, który nie był toksyczny, nie chciał Siłaczki tylko dla siebie i swoich potrzeb – chciał być w życiu Siłaczki i jej rodziny całym sobą – dlaczego wówczas przyszedł RAK?

„Przeżyliśmy walkę z rakiem i konfrontację z umieraniem aż do końca - wiem, że to nie jest proste. Wiem też, że wiara w wyzdrowienie jest jak malowanie fasady budynku - chorowanie i leczenie jest tym remontem wewnątrz, wymianą rur, rozbijaniem ścian. To właśnie wewnątrz zostaje ten pył od rozbijania ścian i czasem ten pył nas zatyka - chciałoby się pokrzyczeć, że jest mi źle, ale braknie tchu. Wtedy też nauczyłam się robić dobrą minę do złej gry. Mój j oddech opanowałam na tyle, że im było gorzej, tym ja się szczerzej uśmiechałam. Kiedy zabrakło mi nawet udawanego uśmiechu ? Na 2 dni przed śmiercią męża.”

Dlaczego ja? -zastanawia się Siłaczka: „ Myślę tylko, że ta waga - komu ile dać na bary i jak długo go testować - to się Bogu nie udało; podobnie jak starość. Przestałam Go prosić, bo mnie nie słuchał. Czasami Mu dziękuję. Za drobnostki pozytywne, dobre małostki. Pojąć jednak nie mogę, dlaczego odebrał mi wszystko i przede wszystkim WSZYSTKICH, na których mi zależało, wszystkich, dla których ja byłam ważna.”

I kiedy słucham Siłaczki, nie znajduję słów pocieszenia. Każde, które wypowiadam, przypomina drewnianą drzazgę. Nie wiem, co mam powiedzieć, żeby poczuła się pocieszona i uspokojona. Nie wiem, co mam zrobić, by Siłaczka się uśmiechnęła do życia. Intuicja podpowiada mi, że powinna pisać o tym, co ją boli. Cytuję Siłaczkę, bo jej talent literacki jest wyraźny. Każdy z nas musi znaleźć formę autoterapii – ja się odsłoniłam z moim rakiem i nawet uzyskałam zgodę i akceptację rodziny (choć ostrożną i bez aplauzu) na dalsze pisanie.

Znajdź wentyl, znajdź w sobie coś i daj się temu porwać. Życie odkryje ścieżki i pokaże barwy. Wiem, brzmi to wyrażenie jak słowo - wytrych, radzenie sobie z porażkami to rzecz arcytrudna. Siłaczko - idź dalej. Kiedyś na jakimś życiowym zakręcie, na jakichś mglistych rozstajach moja przyjaciółka Lara powiedziała mi tak: Rób coś. Pisz. Nawet jeśli na początku tego nikt nie będzie czytał, pisz. W końcu przyniesie to efekty. Ruch jest podstawą życia.

Wierzę, że Siłaczka się uśmiechnie. Wierzę, że dla Siłaczki los będzie łaskawszy. Dlaczego ona? Nie wiem. Są ludzie pokroju Atlasa – mam takich w rodzinie, znam takich osobiście. Trzymają w garści cała rodzinę i stawiają ja do pionu. Tak po prostu jest. Jak w wszystko w przyrodzie. Przyjmij los, przyjmij chorobę i żyj. Dziadek mój mawiał w takich momentach: „mówi się trudno i żyje się dalej”. Mam w sercu Siłaczkę. Wierzę, że nic nie dzieje się bez przyczyny.