Opanuj panikę i celebruj życie

Kiedy się angażuję, to na serio.  Kiedy wiem, że jakiejś sprawie nie mogę się poświęcić w całości, zaczynam być z siebie niezadowolona i albo zarzucam działania albo ( rzadziej)  angażuję się mocniej. Przeważnie jednak, wewnętrzna potrzeba, siła, pcha mnie do tego,  by żyć sprawą i osiągnąć sukces.  Intensywne doświadczanie i przeżywanie świadczy o moim życiu – nienawidzę kiedy jest letnio i byle jak.

Albert Einstein kiedyś powiedział: „ Życie można przeżyć tylko na dwa sposoby: albo tak jakby nic nie było cudem, albo tak, jakby cudem było wszystko”.

Kilka lat temu byłam na festynie w naszym sołectwie. Same atrakcje i radości. W mojej pamięci utrwalił się jeden ważny obraz – kilku dziewczynek o wyglądzie patyczaka, za długie ręce, za długie nogi, długie włosy i roziskrzone oczy. Tańczyły i skakały jak  szalone do piosenki Piersi pt. „Bałkanica” – („Będzie się działo”). Piosenkę sobie czasem włączam, słucham jej z sympatią, bo sprawia mi przyjemność wspomnienie tych dziewcząt, które intensywnie przeżywały chwilę. Świat dookoła przestał istnieć – zupełnie zatraciły się w tej szalonej radości, w pulsującym rytmie. Dziś widzę te dziewczynki, są chyba w szkole ponadgimnazjalnej, spoważniały, ich ruchy i sposób poruszania stał się świadomy. To młodziutkie kobiety. Wówczas, przed kilku laty,  poczułam zazdrość, ale taką z zadumą, że mój czas już minął, już nie doświadczam takiej  intensywności chwili, którą one odczuwały. Odczuwam zupełnie inaczej.

Piszę o tym, bo właśnie intensywne przeżywanie jest istotą życia. Nie można jednak mylić tego z egzaltacją i histerią. Intensywnie przeżywanie, to skupianie się na sobie, chwili, na jakiejś sprawie, celebrowanie, utożsamianie się. Jednak choroba sprawiła, że napady lęku pojawiają się częściej i zakłócają radość z życia. Codziennie myślę, że coś w organizmie dzieje się nie tak, jak trzeba. Kiedy pojawia się lęk, rozpacz, wpadam w panikę, zaczynam płytko oddychać, to wiem, że  przestaję panować nad własnym umysłem i ulegam uczuciom, daję się im porwać, a nawet wypowiadam kwestie, z których po czasie nie jestem dumna. Więc kiedy ogarnia mnie panika, kiedy ulegam nastrojom, to sposób na wyjście z tego impasu jest jeden – uciszyć serce, uczucia, lęki i dać się porwać życiu – żyć całą sobą, celebrując i panując nad rzeczywistością.

Lęk przed porażką mnie paraliżuje. To ja muszę być stroną zwycięską. Porażką byłaby przegrana z rakiem. Tak więc rak może wygrać ze mną tylko wówczas, kiedy ja nie zrobię wszystkiego, by go pokonać. Pokonam go, jeśli będę nad sobą panować.  Rak to wyzwanie i życie to wyzwanie – i życie i chorobę trzeba przeżywać z równą intensywnością. Wsłuchiwać się w swoje ciało i myśli. Eleonora Roosvelt wypowiedziała kiedyś mądrą myśl, którą wcielam codziennie w życie: „Bez twojego przyzwolenia, nikt nie może sprawić, byś poczuł się gorszy”. Świat na zewnątrz odbija to, co mamy w sobie.

Artur Schopenhauer mówił, że świat, który istnieje, jest odbiciem naszego umysłu. Istnieje jako nasza wola i wyobrażenie. To jak go postrzegamy, wynika z naszych doświadczeń i uczuć.  Swój umysł bardzo szanuję – siebie w ogóle – uważam, że nie ma drugiej tak fascynującej osoby dla mnie jak ja właśnie. Kiedyś sama ze sobą spędziłam sylwestra i było mi z tym bardzo dobrze. Moje własne towarzystwo to jedna z najlepszych rzeczy, która mi się przytrafiła. Wiara w siebie, miłość do siebie rodzi miłość do świata.

Kiedy dopada Cię zwątpienie, panika, rozpacz, kiedy ciało zaczyna drgać  - ucisz serce. Ja się modlę, to patent, który sprzedały mi ciocia Irka i wspomniana tu niedawno Grażynka. Serce się ucisza, wzburzone morze miliona uczuć staje się jak tafla szkła. Idę dalej  celebrując bycie z sobą  i życie.